In De Duif vindt u een royaal assortiment van voornamelijk Hollandse en Franse meubelen uit de 18e tot en met de 20e eeuw zoals tafels van groot tot klein, plattelandsstoelen, Staphorster meubelen, boekenkasten, meidenkasten, bureaus.
Voorts klokken, spiegels, lampen, veel glaswerk, tegels (dutch tiles), klein antiek in tin of koper, kortom alles wat men zoal in een ouderwetse antiekzaak mag verwachten.
Bijzonder voor een antiekzaak is de uitgebreide collectie schilderijen, tekeningen, etsen e.d. We streven daarbij naar betaalbare kwaliteit.
Heino ligt 15 km ten oosten van Zwolle aan de N35.
Het dorp is bij kunstliefhebbers bekend vanwege Museum Het Nijenhuis, een havezathe met een interessante kunstverzameling.
Openingstijden:
Dinsdag t/m vrijdag van 13.30 tot 17.30 uur
Zaterdag van 13.30 tot 17.00 uur
En, u kunt altijd voor buiten de openingsuren
een afspraak maken.
Piet Borghardt
Update site
27 juni 2009
Oktober 2006
Welkom in de winkel !
Mensen komen vaak de winkel binnen met ingehouden adem en saamgeknepen billen, bevreesd om door onhandigheid iets kostbaars omver te stoten.
Vandaar een aambeeld op de voorpagina., die kan heel wat hebben.
Kom dus gerust binnen.
November 2006
Tinus
De geregelde bezoeker weet dat Tinus tot het personeel behoort.
Zestien jaar in dienst en nooit iets gebroken. Op die ene keer na,
maar dat was naar zijn zeggen de schuld van een hond die hem liet schrikken.
Tinus ontvangt de bezoekers met een vriendelijk mauwtje, geeft ze kopjes en zet ze aldoende in de week teneinde ze kooprijp te maken.
Zodra het kouder wordt ligt hij in de etalage aangezien de verwarmingsradiator eronder zit.
Het lijstje heeft hij ondertussen verkocht.
December 2006
U kent het: gebeld worden op het verkeerde moment door een verkeerde persoon voor een verkeerde zaak.
Goede middag, u spreekt met ... van .... Het gaat over onze afspraak over de vermelding van uw zaak in ons multimediair telefoonboek.
Ik wou even de gegevens met u doornemen.
Is die vermelding gratis?
Ik heb hier staan dat we op € 355 per jaar waren uitgekomen, daarvoor krijgt u...
Ik weet van niets
Ik heb de overeenkomst hier voor me...
Dan hebt u wellicht een afspraak gemaakt met mijn compagnon, met Tinus.
Ja, met Tinus.
Tinus is de kat, goede middag.
Januari 2007
Deze maand gratis reclame voor mijn dochter Armande,
die enige jaren geleden haar kralenimperium opzette.
Nooit gedacht dat die 3 jaar kunstacademie nog eens
Hiernaast Lola, het borstbeeld van de onderneming.
Uiteraard geleverd door De Duif.
Februari 2007
Je moet er tegenaan lopen ...
Menig antiekliefhebber kent de ervaring: je bent in een antiekwinkel en opeens valt je oog op een object...whow, kopen, voor mij!
Je bent er tegenaan gelopen.
Er zijn klanten die de uitdrukking anders interpreteren. Ze zoeken naar iets dat er zo en zo uit moet zien en niet anders.
Zo kwam op een middag een mevrouw binnen die vroeg naar een tafel van 180x85, eiken, maar niet te donker, met 2 laden aan één kant,de poten rond maar niet te slank, glad maar niet te en geen kringen gevend. Ze rondde haar verlangliijst af met: Je moet er maar net tegenaan lopen...
Ik had er een hard hoofd in, maar om mijn goede wil te tonen, stelde ik voor naar de schuur te gaan, aangezien ik juist een paar aardige tafels uit Frankrijk had gehaald.
Wat ik vreesde , gebeurde: te smal. te donker, verkeerde poten, maar één la ..., elke afgekeurde tafel rondde ze af met: je moet er maar net tegenaan lopen....
Meer tafels heb ik niet, zei ik.
Je moet er maar net tegenaan lopen, zei ze en liep nog eens rondkijkend met een dreun tegen de hoek van een van de tafels..
Je moet er maar net tegenaan lopen, hoorde ik mij zeggen.
Ja, zei ze, je moet er maar net tegenaan lopen.
Maart 2007
Ook wij waren op de Tefaf in Maastricht
Nee, niet met een stand en ook niet om te kopen, maar om te genieten van het vele moois.
En we hebben een gesprek afgeluisterd. Inderdaad niet netjes, maar we konden er niets aan doen.
Een zorgvuldig geconserveerd en gerestaureerd echtpaar stond geboeid voor een schilderij van Matisse.
Zij: ik voel toch wel erg voor deze Matisse ...
Hij: waar wou je die dan hangen lief?
Zij: waar nu de Breitner hangt, dan komt de Picasso ook beter tot zijn recht.
Hij: en de Breitner?
Zij: die kan dan wel naar de hal bij de Israels en zo.
Het was een mooie dag.
Zwolle, ook mooi
Mei 2007
Enig jeugdsentiment:
Een kaart van Overijssel.
Eentje mocht voor de klas, de meester noemde een plaats die je moest aanwijzen, Als je het niet wist, was een ander aan de beurt.
Kaartjagen heette dat.
Zeker Heino staat er op. En die blinde vlek ten zuid-oosten van ons mooie dorp dat zal Raalte wel zijn.
Juni 2007
Er kwam een echtpaar de winkel binnen, de vrouw voorop, de man er onwillig achteraan.
Ze kwamen voor een schilderij voor boven de haard en niet te duur.
Zoals dat gaat leidde ik ze langs de schilderijen die in aanmerking zouden kunnen komen, en bij elk keek Hendrik naar het prijskaartje en zei: Te duur..... of, wel erg veul geld ...!
We waren rond. Wat denkt u van een spiegel, die heeft men ook wel vaak boven de haard, en ik wees op een spiegel met een royaal gekrulde lijst.
En zie, het wonder geschiedde: Hendrik keek tevreden van het prijskaartje naar zijn spiegelbeeld en weer terug en sprak : Daar kun je niks van zeggen!
Juli/aug 2007
Het is mogelijk dat u gedurende warme zomerdagen Tinus zult missen om u te ontvangen en te woord te staan. Hij vertoeft dan op het terras in zijn favoriete stoel.
Aangezien hij niet met vakantie gaat en bovendien royaal pensioengerechtigd is, kan ik het alleszins billijken.
September 2007
'Ik heb nog wat spullen, misschien hebt u er belangstelling voor', zei de mevrouw die met een volle tas de winkel was binnengestapt. Dat had ik, want het betrof porselein van een hoge kwaliteit. 'Ik gebruikte deze theekoppen alleen als er belangrijk bezoek kwam, en ziet u , nu ik kleiner ga wonen ...
We werden het eens over de prijs en terwijl ik haar uitliet, zag ik dat haar vriendin haar buiten begroette.
Even later kwam de vriendin binnen: 'Ik hoorde dat Caroline aan het opruimen is geweest', en in een adem door..., 'o wat een prachtige theekoppen! Maar daar begrijp ik toch niets van, nu ben ik zo vaak bij haar op de thee geweest en waarom gebruikte ze deze dan niet?'
Oktober 2007
Deze week werkoverleg gehad met mijn compagnon Tinus . Volgens zijn zeggen schets ik bij herhaling een eenzijdig beeld van hem: als zou hij zich uitsluitend bezig houden met het ontvangen van onze cliëntèle...
O, als dat zo is, dan dient dit bijgesteld: Ik stel er prijs op u te verzekeren dat er bij de Duif geen stuk binnenkomt, dat niet uitgebreid door Tinus is gekeurd en getoetst. Zo ziet u op de foto dat hij een lade aan een onderzoek onderwerpt en stelt dat als resultaat van zijn expertise hij tot de conclusie is gekomen dat we hier te maken hebben met een onvervalst specimen van Hollandse Renaissance in eikenhout.
En altijd onberispelijk gekleed die Tinus: donker costuum, wit overhemd, witte sokken ...
Witte sokken !??? U hebt gelijk, kan eigenlijk niet, maar zeg er eens wat van.
November 2007
Ik werd gebeld.
Allegonda was overleden en het appartement moest worden ontruimd. Of ik langs kwam, want er waren nog wat spullen waar de familie geen belang bij had. Tijdens haar leven had Allegonda een winkeltje in textiel en aanverwante artikelen gedreven en het werd mij al snel duidelijk dat ze bij de sluiting van de zaak moeilijk afstand had kunnen nemen van haar winkelattributen. Uit kasten, hoeken en gaten kwam de winkelwaar tevoorschijn.
Ik kocht het een en ander, o.a. een doos met ledematen van oude etalagepoppen. Om in te laden moest ik meerdere keren over de galerij om bij mijn auto te komen die ik voor de ingang had geparkeerd. Op een bankje zaten twee hoogbejaarde heren. Ze zagen alles, maar zeiden niets. Als laatste droeg ik de doos met armen en benen uit. Toen ik langs liep hoorde ik de een zeggen: ‘Ze wol zeker niet luustern!…., de andere: ‘Begraftnis was toch al verleden weeke ?’
December 2007
Vind je wel eens iets in een kast, een gouden tientje of zo?
Nee, en ‘of zo’ ook niet. Tenminste, als we daar voorwerpen van waarde onder verstaan. Wat ik vind zijn elastiekjes, koperen centen, jarretelleknoopjes (ook spannend) paperclips …
Wat enigszins gehangen kan worden, krijgt een plaatsje aan mijn wandje memorabilia.
En ondertussen wacht ik stillekens op die ene grote verrassing in een geheim laatje, of achter een spiegel …
De verhaaltjes zijn eigendom van de schrijver.
Januari 2008
Natuurlijk wens ik u allen het beste voor het jaar 2008.
Echter, op mij rust de treurige taak u er van in kennis te stellen, dat Tinus, mijn kater en gewaardeerd compagnon, ook bekend staande als burgemeester en loeder, op 11 december 2007 in de gezegende leeftijd van bijna 18 jaren in alle vrede van ons is heengegaan.
Wie geïnteresseerd is in zijn rijk verleden, vindt hier onder enige informatie.
De beaarding heeft inmiddels in stilte plaats gevonden.
Hij ruste in vrede.
Februari 2008
Hoe komt u toch steeds weer aan al die spullen?
Daar vraagt men mij wat.
Van bijvoorbeeld …, laten we hem Henk noemen.
Henk komt geregeld langs met handel. Hij valt onder de categorie ‘aanprijzer’.
Begiftigd met een royale fantasie weet hij van elk object wel iets bijzonders te vertellen.
Dat geeft meerwaarde en het is bedoeld om de koper gretig te maken.
Zo presenteerde hij mij eens een stokje van zo’n halve meter, met aan weerszijden een knop.
Kijk, zei hij, volgens mij is dit een schaatsattribuut, een bâton, een stok waarmee in vroeger tijden toen er in de winter nog ijs lag, geliefden twee aan twee in volledige harmonie over het ijs zwierden.
Henk, zei ik, volgens mij is het een gordijnroede.
Ach ja, kan ook wel.
Maart 2008
Het grootste deel van de handel wordt aangeleverd door particulieren.
Ik bezoek ze aan huis, of ze komen de winkel binnen met een volle doos.
‘Koopt u ook in?’
Op deze wat overbodige vraag antwoord ik, dat ik inderdaad inkoop.
In een overmoedige bui voeg ik er soms aan toe: ik zal wel moeten.
Onlangs was ik op bezoek in de zaak van een collega. Een goed vakman, maar tact en subtiliteit zijn zaken die hij moeilijk kan leveren.
Er kwam een door zijn vrouw uit handelen gestuurde man binnen.
Behoedzaam zette deze een volle tas op een tafel en vroeg voorzichtig:
‘Koopt u ook in?’
Mijn collega rechtte zijn rug in de volle lengte en blafte de man toe:
‘Of ik inkoop? Ja hallo meneer, we gaan toch niet suggereren dat ik mijn hele voorraad bij elkaar heb gejat!’
April 2008
Deze maand aandacht voor mijn vriend Willem Ruhof, wonend in vermoedelijk de meest authentieke boerderij van Raalte.
Willem is een groot kenner van de Sallandse hooiberg en in die hoedanigheid heeft hij zijn bijdrage geleverd aan de uitgave van ‘Een Oost-Nederlandse hooiberg bouwen”.
Heel bijzonder.
En verder mag ik u verwijzen naar www. hooiberg.info.
Mei /juni 2008
Onlangs bezocht ik Hans.
Let niet op de rommel, zei hij, terwijl hij me binnenliet.
Kringloop aan huis? vroeg ik.
Nee, schoonmoeder was overleden en haar huis moest leeg.
We brengen eerst alles hierheen, had Henny zijn vrouw gezegd, dan kunnen mijn zussen en ik alle tijd nemen om het te selecteren en te verdelen.
Hans straalde uit, dat hij daar niet blij mee was.
Het is wel veel, gaf Henny toe, vandaag heb ik alleen al twee tapijten en wel 3 vuilniszakken met kleedjes meegenomen. Het staat allemaal in de garage.
Kleden, zei ik, tapijtjes, opgerold in plastic zakken …..?, daar heb je voor je het weet ongedierte in: kever..., tapijtkever…. ! In de kortste keren zitten ze boven in je gordijnen te vreten …
Kijk alsjeblieft even, zei Hans die mogelijkheden zag.
Na inspectie bleek dat de kleden gekwalificeerd konden worden als zijnde zonder waarde, vies, vergaan en versleten, en bovendien, of het nu waar was of niet, in hoge mate aangetast door de gevreesde tapijtkever.
Kortom, meteen de container in.
Biertje, zei Hans, dat heb je wel verdiend.
Juli/augustus 2008
Het spijt mij, deze keer geen vrolijk stukje.
Een mevrouw uit het dorp kwam langs om het een en ander te verkopen.
Ik kende haar en haar man Bert uit het verenigingsleven.
De handel viel niet tegen, o.a. wat tafelzilver: altijd goed te verkopen.
Ik bekeek een geboortelepel. Bertje, 10 December 1949 stond erin gegraveerd.
Ze volgde mijn gedachtegang: Ja, die heeft mijn man van zijn moeder gekregen, bij zijn geboorte.
Maar, want zo ben ik soms ook wel weer, zouden jullie die dan wel wegdoen?
Daarom moet ik hem van Bert wegdoen, was het antwoord.
Ja, ik moest ook wel even nadenken.
Sept/okt. 2008
‘Minstens 200 jaar oud’ zei de man en zette met een royaal gebaar een heiligenbeeld op tafel, ‘minstens 200 jaar!’
Terwijl ik het stuk devotie in handen nam en constateerde dat het om echt gips ging, vroeg ik, hoe hij dat zo zeker wist.
‘Het is nog van de moeder van mijn grootmoeder. Mijn moeder was 86 ja ...toen ze 10 jaar geleden overleed. Mijn grootmoeder werd 88, dus dan zit je ja al op 184 ja, en haar moeder werd ook erg oud, dus tel maar na…’
O....!
Bij dit systeem van dateren kom je hoog uit. Maar, er klopt iets niet .
Mijn vrind Robbert-Jan, en die heeft het ook weer van een ander, spreekt in zo'n geval van 'barende grootmoeders'.
Nov/Dec. 2008
Een mooie matte vlechten meneer, dat kunnen ze vandaag aan de dag niet meer… Dikke biezn, gauw klaor.
Aldus de stoelenmatter in ruste waarmee ik op een zomermarkt aan de praat kwam.
Vrogger ja…
Maar het was hard warken veur weinig geld! En dan had je als we de boer op gingen, altied nog van die kniepkeutels die het goedkoper gedaan wilden hebben….
Hij zweeg even en zijn oogjes gingen glimmen.
Zal ‘k oe vertellen wat we dan deden: dan vlochten we een paar bokkingvellen tussen de mat. En als de katten dan ’s nachts gingen krabben, waren wij al lang wied weg!
Jan/febr. 2009
Of ik even bij de oude Veldman langs wilde gaan. Veldman was pas verhuisd van de boerderij naar een appartement in het dorp, en aangezien … kleiner wonen…, er opuit gekeken …, enzovoort, had hij nog wat pruttel te koop. Natuurlijk ging ik, want je weet maar nooit wat pruttel is.
Wel, de pruttel was pruttel, maar daar zat Veldman niet mee. Hij genoot van de afleiding en vertelde met graagte over zijn verleden en het leven op de boerderij die hij achter had moeten laten. Nee, het was nog niet verkocht.
‘Is alles er uit’, vroeg ik, want inderdaad, je weet maar nooit.
Dan moeten we er even naar toe rijden, zei Veldman.
Twintig minuten later liepen we in en rond de boerderij.’Er is hier niets meer’, zei ik.
‘Ach ja’ , zei Veldman, ‘dat wist ik ook wel, maar zo ben ik er nog even uit..’
Mrt/april 2009
Het is al vele jaren geleden dat ik zaken had gedaan met, laten we hem meneer van Regten noemen. Zijn oudste dochter die op kamers ging, zou de linnenkast krijgen die bij hun in de kamer stond en daarvoor in de plaats had hij een eiken kabinet gekocht. Ingeruild werd een grenen kast, een buffetje.
Meneer van Regten stond in het dorp bekend als een behoeder van normen en waarden. Zo getuigde hij in de plaatselijke pers bij herhaling over de ongewenstheid van sex voor het huwelijk..
Op een avond bracht ik het kabinet. De kopers waren tevreden. De grenen kast die boven op de kamer van de dochter stond, moest weer mee. De kast bestond uit twee delen. Samen met meneer van Regten zou het geen probleem zijn om hem de trap af te krijgen. Dochter was niet thuis, maar moeder had de kast al uitgeruimd. Voorzichtig tilden we het bovenstuk eraf, een beetje schuin zoals het meestal gaat. En zie, een regen van confetti inde vorm van doordrukstrips daalde op mij neer, en al die strips waren voorzien van de aanduiding: ma, di, wo, do, vr, enzovoort.
‘Geen grapje maken, geen grapje maken’, zei ik in mezelf.
Is die vermelding gratis?
